Υπάρχουν παραστάσεις που δεν αφηγούνται — επιβάλλονται. Η «Όνομα μητρός Λίλιθ» ανήκει σε αυτές, με μια σκηνοθεσία που επενδύει στη σκοτεινή ατμόσφαιρα και τη σωματικότητα. Η σκηνική γραφή είναι συνεπής και με ξεκάθαρη αισθητική, αν και η εμμονή στην υψηλή ένταση δεν αφήνει πάντα χώρο για ουσιαστικές κορυφώσεις.
Οι ερμηνείες κινούνται σε υψηλό επίπεδο ενέργειας, με τους ηθοποιούς να λειτουργούν ως σύνολο, σχεδόν σαν ένας ενιαίος οργανισμός. Υπάρχει αλήθεια και δέσμευση, ιδιαίτερα στις πιο συγκρατημένες στιγμές, που τελικά αποδεικνύονται και οι πιο δυνατές. Παρόλα αυτά, η περιορισμένη διακύμανση στην ένταση στερεί από κάποιους ρόλους την πλήρη ανάπτυξή τους.
Μια παράσταση με ξεκάθαρη κατεύθυνση και έντονο αποτύπωμα, που θα άγγιζε ακόμη βαθύτερα αν άφηνε τις σιωπές να πουν περισσότερα.
Add Comment