Η «Λίγεια» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε ξεδιπλώνεται σαν μια σκοτεινή τελετουργία που δεν αφηγείται, αλλά σε παρασύρει.
Η σκηνοθεσία, λιτή και μυσταγωγική, αξιοποιεί τη μουσικότητα της γλώσσας και χτίζει μια ατμόσφαιρα όπου ο χρόνος μοιάζει να αιωρείται. Τίποτα περιττό — μόνο ρυθμός, σιωπή και υπόγεια ένταση.
Οι ερμηνείες είναι βαθιά σωματικές και απόλυτα δεμένες με τον λόγο. Οι ηθοποιοί κινούνται με υπνωτική ακρίβεια και αποδίδουν το απαιτητικό κείμενο με καθαρότητα και εσωτερική ένταση, δημιουργώντας μια παρουσία σχεδόν μεταφυσική.
Μια παράσταση πυκνή και καθηλωτική, που δεν τελειώνει με την αυλαία — αλλά συνεχίζει να αντηχεί μέσα σου.
Add Comment