Η παράσταση «Είσαι Μουσική» μοιάζει με μια λεπτή χορδή που πάλλεται ανάμεσα στην παιδική αθωότητα και στον σιωπηλό πόνο που κουβαλούν οι μεγάλοι. Στο κείμενο του Δημήτρη Καρρά, η μνήμη γίνεται μελωδία∙ ένα μικρό παιδί μάς ανοίγει το άλμπουμ της ζωής του και μας ψιθυρίζει στιγμές φτιαγμένες από γέλια, ρωγμές και την άγρια τρυφερότητα της ενηλικίωσης.
Η σκηνοθεσία της Σοφίας Φυτιάνου αγγίζει την ιστορία με προσοχή και λεπτότητα, σαν να κρατά πορσελάνινη καρδιά. Με απλότητα και καθαρότητα, αφήνει τον θεατή να νιώσει χωρίς να τον καθοδηγεί, δίνοντας χώρο στη σιωπή να μιλήσει — εκεί, όπου πολλές φορές κρύβεται η αλήθεια.
Κι ύστερα, η Αναστασία Ραφαέλα Κοννίδη. Ένα κορίτσι-φως. Με γυμνή ευαισθησία και ειλικρινή παρουσία, μάς παίρνει από το χέρι και μας ταξιδεύει. Γίνεται παιδί, γυναίκα, κόρη… και κυρίως ένας ζωντανός παλμός που μας θυμίζει πως η ψυχή έχει τρόπο να επιβιώνει, ακόμη κι όταν όλα γύρω μοιάζουν να σωπαίνουν.
Μια παράσταση ζεστή, ανθρώπινη, επίκαιρη — μια ωδή στη δύναμη που βρίσκουμε μέσα μας, όταν τα λόγια δεν φτάνουν, αλλά η μουσική… σώζει.
@Sophiafytianou
Add Comment