Στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά παρακολουθήσαμε τη μαύρη κωμωδία «Το μαύρο κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου — μια παράσταση που δεν ανοίγει απλώς ιστορίες, αλλά καρδιές.
Με μια σκηνοθεσία που ισορροπεί υπέροχα ανάμεσα στο χιούμορ και τη σιωπή, το έργο αφήνει χώρο στα συναισθήματα να αναπνεύσουν. Οι παύσεις μιλούν όσο και οι λέξεις, και κάθε στιγμή μοιάζει να ακροβατεί ανάμεσα στο γέλιο και στη συγκίνηση.
Το σκηνικό —λιτό αλλά φορτισμένο— θυμίζει χώρο μνήμης, ένα σπίτι που δεν κατοικείται μόνο από ανθρώπους αλλά και από όσα δεν ειπώθηκαν.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι βαθιά ανθρώπινες. Η σχέση πατέρα και γιου ξεδιπλώνεται με ένταση, ρεαλισμό και εκείνη τη σιωπηλή ανάγκη για συμφιλίωση που όλοι λίγο-πολύ αναγνωρίζουμε. Οι γυναικείες παρουσίες, με ευαισθησία και δύναμη, φωτίζουν τις πιο κρυφές πλευρές των ηρώων.
Μια τρυφερή, επίκαιρη παράσταση που σε κάνει να χαμογελάς… και την ίδια στιγμή να σκέφτεσαι.
Γιατί, τελικά, ίσως όλοι έχουμε ένα «μαύρο κουτί» που περιμένει να ανοίξει.
Add Comment