MyCenae | Όταν το σώμα γίνεται η φωνή του μύθου.
Μια ιδιαίτερη εμπειρία ζήσαμε χθες βράδυ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με το MyCenae της Βαλεντίνης Γιαννοπούλου.
Ο μύθος των Ατρειδών, ένας μύθος γεμάτος αίμα, ενοχές, εκδίκηση και οικογενειακά τραύματα, αφήνει για λίγο τις λέξεις και περνά στο σώμα. Και τότε ο χορός γίνεται λόγος… γίνεται κραυγή, σιωπή, πόνος, θυμός, αγάπη.
Καθισμένοι στη δεύτερη σειρά, δεν παρακολουθήσαμε απλώς την παράσταση· τη ζήσαμε από πολύ κοντά. Η κάθε κίνηση, η ένταση των σωμάτων, οι ανάσες, τα βλέμματα και κυρίως όσα ζωγραφίζονταν στα πρόσωπα των ηρώων έφταναν μέχρι εμάς σχεδόν ακατέργαστα. Μπορούσαμε να νιώσουμε την αγωνία, την οργή, την απόγνωση, αλλά και εκείνη τη βαθιά, δύσκολη σχέση μητέρας και κόρης που βρίσκεται στην καρδιά της ιστορίας.
Η Κλυταιμνήστρα και η Ηλέκτρα δεν έμοιαζαν πια με πρόσωπα ενός αρχαίου μύθου. Έγιναν γυναίκες από σάρκα και αίμα, κουβαλώντας η καθεμία τα δικά της τραύματα, τις δικές της σιωπές και τις δικές της αλήθειες.
Και αυτό ήταν ίσως που με κέρδισε περισσότερο: το MyCenae δεν προσπάθησε να μας διηγηθεί τον μύθο. Μας έκανε να τον αισθανθούμε.
Μια παράσταση δυνατή, σωματική, γεμάτη ένταση και συναίσθημα, που μας θύμισε πως κάποια πράγματα δεν χρειάζονται λόγια για να ειπωθούν. Το σώμα ξέρει να μιλά, αρκεί να το αφήσεις.
Το απολαύσαμε πραγματικά, το νιώσαμε με την ψυχή μας και φύγαμε έχοντας μέσα μας εκείνη την παράξενη αίσθηση που αφήνουν οι παραστάσεις όταν, αντί απλώς να τις βλέπεις, σε αγγίζουν.
Και το MyCenae μας άγγιξε βαθιά.
Add Comment