Μέσα από τις παράλληλες ιστορίες δύο ζευγαριών, ο Άρθουρ Μίλλερ αποδομεί το αμερικανικό όνειρο και μαζί του ένα καπιταλιστικό μοντέλο ζωής που μετρά την ανθρώπινη αξία με χρήμα. Σε ένα μεσοαστικό περιβάλλον, η ηθική και η πνευματικότητα υποχωρούν μπροστά στην ψευδαίσθηση της επιτυχίας.
Ο Λιρόι, ο «τελευταίος Γιάνκης», επιλέγει τη σιωπηλή αξιοπρέπεια αντί του συμβιβασμού. Δίπλα του, η Πατρίσια, η Κάρεν και ο κύριος Φρικ συμπληρώνουν το πορτρέτο μιας κοινωνίας εύπορης στη βιτρίνα και βαθιά άδειας στον πυρήνα της.
Οι δύο γυναίκες συναντιούνται στην ίδια σκοτεινή όχθη της κατάθλιψης: η μία συνθλίβεται από τη ματαίωση των ονείρων, η άλλη από την κενότητα της ευμάρειας. Οι σύζυγοί τους, παρόντες αλλά συναισθηματικά απόντες.
Η σκηνοθεσία υπηρετεί το έργο με λιτότητα και καθαρή ματιά, αφήνοντας χώρο στο κείμενο και στις σιωπές να μιλήσουν. Οι ηθοποιοί, χωρίς περιττές εξάρσεις, χτίζουν αληθινούς χαρακτήρες, με μέτρο, ευαισθησία και εσωτερική ένταση.
Γιατί ο «Τελευταίος Γιάνκης» δεν χαϊδεύει· σε κοιτά κατάματα.
Δεν είναι παράσταση εντυπωσιασμού. Είναι από εκείνες που, βγαίνοντας, δεν μιλάς αμέσως. Τις κουβαλάς λίγο μαζί σου.
Add Comment