Στη Σκηνή BRECHT-2510 ανοίγει μια καμάρα σκοτεινή, βαριά από μνήμη, ενοχή και ανθρώπινη αγωνία.
«Η Στοιχειωμένη Καμάρα», το ίσως πιο ζοφερό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, βρίσκει για πρώτη φορά θεατρική φωνή μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Ανδρέα Ζαφείρη — και το τόλμημα δεν φοβάται το βάθος.
Η παράσταση, σε γλώσσα καθαρεύουσας, στήνεται ως ένας καθηλωτικός μονόλογος· ένα εγχείρημα απαιτητικό, σχεδόν ακροβατικό, που όμως δικαιώνεται. Ο λόγος ρέει σαν παλιό ποτάμι, δύστροπος αλλά μαγνητικός, και η σκηνοθεσία τον κρατά ζωντανό, αναπνέοντα, ανθεκτικό στο χρόνο και στην κόπωση. Τα ακαπέλα τραγούδια, διάσπαρτα σαν ψίθυροι ψυχής, λειτουργούν ως ανάσες φωτός μέσα στο σκοτάδι, δίνοντας ρυθμό και συναισθηματική ισορροπία.
Ο Ανδρέας Ζαφείρης προσεγγίζει τον Παπαδιαμάντη με σεβασμό αλλά και τόλμη. Δεν τον μουσειοποιεί· τον αφήνει να στοιχειώσει τη σκηνή. Αναδεικνύει τη σκληρή κοινωνική πραγματικότητα, τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ψυχής, τη φύση ως σιωπηλό μάρτυρα και, πάνω απ’ όλα, τη δύναμη της αγάπης και της συγχώρεσης — αυτής της δύσκολης, επίπονης λύτρωσης.
Οι ερμηνείες της Χρύσας Λαδένογλου και της Κατερίνας Σταματάκη λειτουργούν σαν δύο όψεις του ίδιου τραύματος: λιτές, εσωτερικές, με ακρίβεια και αλήθεια. Δεν κραυγάζουν· ψιθυρίζουν. Και αυτό πονάει περισσότερο.
Μια παράσταση διάρκειας 70 λεπτών που δεν χαρίζεται στο θεατή, αλλά τον ανταμείβει.
Ένα σκοτεινό διαμάντι λόγου και σκηνικής τόλμης.
Μπαίνεις κάτω από την καμάρα… και βγαίνεις λίγο διαφορετικός.
Add Comment