Η «Αγία Ιωάννα» αναδεικνύεται ως ένα έργο ιδεών και σύγκρουσης, όπου η ηρωίδα δεν υψώνεται σε άγαλμα αλλά κατεβαίνει ανάμεσά μας, ανθρώπινη, τολμηρή και επικίνδυνα ελεύθερη.
Η παράσταση φωτίζει εύστοχα τη μάχη της συνείδησης απέναντι στους θεσμούς, χωρίς μελοδραματισμούς και χωρίς εύκολες απαντήσεις.
Με λόγο αιχμηρό και ειρωνικό, όπως τον οραματίστηκε ο Μπέρναρντ Σω, αφήνει το ερώτημα ανοιχτό: η πίστη ως φλόγα δημιουργίας ή ως απειλή για κάθε κατεστημένο.
Και εκεί ακριβώς κερδίζει — στη σκέψη που συνεχίζει να καίει μετά το χειροκρότημα.
Η σκηνοθεσία επιλέγει λιτότητα και καθαρότητα, αναδεικνύοντας τον λόγο και τη σύγκρουση των ιδεών χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς.
Οι ερμηνείες είναι μετρημένες και ουσιαστικές, ανθρώπινες και όχι ηρωικές, με την Ιωάννα να ξεχωρίζει ως παρουσία φωτεινή, γήινη και επίμονα ελεύθερη.
Add Comment