Ο «Δεσμώτης» της Νατάσας Σίδερη είναι μια αλληγορία που ακουμπά νεύρα ευαίσθητα.
Ένας φίλος δανείζει, ένας άλλος δέχεται — και κάπου ανάμεσα στην ευγνωμοσύνη και στην καλή πρόθεση, γεννιέται ένα άτυπο συμβόλαιο που σιγά σιγά βαραίνει. Ο Νήφος, ανήμπορος να καλύψει τη δόση του, μπαίνει στο σπίτι του Κάλλιου για λίγες «δουλειές». Μα οι δουλειές δεν τελειώνουν. Ούτε και οι απαιτήσεις. Έτσι, μια σχέση ισότιμη μεταμορφώνεται, σχεδόν ανεπαίσθητα, σε σχέση εξάρτησης — πάντα με χαμόγελο, πάντα με αστική ευγένεια. Και μέσα σε αυτό το τακτοποιημένο σύμπαν, η φωνή της κόρης έρχεται σαν ρωγμή: μια υπενθύμιση πως τα πιο σφιχτά δεσμά δεν χρειάζονται αλυσίδες.
Η σκηνοθεσία του Κώστα Παπακωνσταντίνου υπηρετεί με καθαρότητα και μέτρο το κείμενο, φωτίζοντας τις λεπτές μετατοπίσεις εξουσίας χωρίς περιττές εξάρσεις. Με ρυθμό εσωτερικό και υπόγεια ένταση, αναδεικνύει το πολιτικό σχόλιο μέσα από την ανθρώπινη σχέση.
Οι ερμηνείες κινούνται σε χαμηλότονη, ρεαλιστική γραμμή, χτίζοντας σταδιακά τη σύγκρουση. Οι ηθοποιοί αποτυπώνουν με ακρίβεια την αμηχανία, τη σιωπηλή πίεση και την αδιόρατη βία της «καλοσύνης» που μετατρέπεται σε έλεγχο, προσφέροντας μια παράσταση ουσιαστική και στοχαστική.
Add Comment