Η Δούκισσα της Πλακεντίας δεν ήταν απλώς μια ευεργέτιδα. Ήταν θύελλα με μεταξωτό φόρεμα. Ήταν μια γυναίκα που περπάτησε στην Αθήνα σαν να της ανήκε – και κάπως, της ανήκε.
Ο σκηνοθέτης Γιώργος Νανούρης, με τη γνώριμη ευαισθησία και τη θεατρική του ακρίβεια, ξετυλίγει τη μυθιστορηματική ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά σαν μια βαθιά εξομολόγηση. Στήνει έναν μονόλογο που δεν αφηγείται απλώς γεγονότα· φωτίζει ψυχικά τοπία. Και στη σκηνή, η Μαρία Κίτσου δεν την υποδύεται· τη μετουσιώνει. Με βλέμμα που σκάβει μνήμες και φωνή που πάλλεται ανάμεσα στην αριστοκρατική πυγμή και το ράγισμα μιας μάνας.
Βαθύπλουτη, ανεξάρτητη, αινιγματική. Μια γυναίκα που στήριξε οικονομικά μια ολόκληρη χώρα, που το σπίτι της έγινε Μουσείο και το όνομά της χαράχτηκε σε λεωφόρο και σταθμό του μετρό. Μα πίσω από τους τίτλους και τις τιμές, ένας πόνος αδυσώπητος: η απώλεια της κόρης της. Κι εκεί, το μεγαλείο λυγίζει. Γίνεται σπαρακτικά ανθρώπινο.
Σε εβδομήντα πέντε λεπτά πυκνού θεατρικού χρόνου, το λιτό, ατμοσφαιρικό σκηνικό και η μουσική επιμέλεια λειτουργούν σαν σιωπηλοί σύμμαχοι της σκηνοθετικής ματιάς του Νανούρη, απογειώνοντας την εμπειρία.
Κι εμείς αποχωρούμε όρθιοι. Όχι μόνο για να χειροκροτήσουμε την καθηλωτική ερμηνεία της Μαρίας Κίτσου, αλλά γιατί νιώθουμε πως συναντήσαμε μια γυναίκα που αρνήθηκε να ζήσει «μικρά» — και έναν σκηνοθέτη που ξέρει να κάνει την Ιστορία να ανασαίνει πάνω στη σκηνή.
Add Comment