Στο Σινέ Παράδεισος, η τραγωδία των «Τρωάδων» αποκτά μια λιτή αλλά βαθιά φορτισμένη σκηνική υπόσταση, όπου η απουσία σκηνικών δεν λειτουργεί ως έλλειμμα, αλλά ως συνειδητή επιλογή που αφήνει χώρο στη φωνή και στο σώμα να γίνουν το απόλυτο τοπίο της καταστροφής.
Η σκηνοθεσία της Μαρίας Τζανουκάκη, μεταφέροντας τη δράση στη Σμύρνη του 1922, φωτίζει με ευαισθησία τη διαχρονικότητα του πόνου και της προσφυγιάς, συνδέοντας τον μύθο με τη συλλογική μνήμη. Η παράσταση κινείται με σεβασμό στο κείμενο, αναδεικνύοντας τον αντιπολεμικό του πυρήνα χωρίς υπερβολές, με καθαρότητα και δραματική οικονομία.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών στηρίζουν το εγχείρημα με συνέπεια και εσωτερική ένταση. Οι μορφές της Εκάβης, της Κασσάνδρας και της Ανδρομάχης αποδίδονται με αξιοπρέπεια και συγκρατημένο πάθος, ενώ και οι ανδρικοί ρόλοι φωτίζουν τη σκληρότητα αλλά και την ηθική φθορά των νικητών. Το σύνολο λειτουργεί σχεδόν σαν χορός μνήμης, που μεταφέρει το βάρος της Ιστορίας χωρίς περιττές θεατρικότητες.
Μια παράσταση λιτή, σχεδόν ασκητική, που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να υπενθυμίσει — και το πετυχαίνει με ήσυχη δύναμη.
Add Comment