Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Σχολή Θεάτρου «Ειρήνη Παπά»
Υπάρχουν παραστάσεις που δεν περιορίζονται στην αφήγηση μιας ιστορίας, αλλά σε παρασύρουν μέσα στον δικό τους σκηνικό κόσμο. Η «Άλκηστις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, ήταν για μένα μια τέτοια εμπειρία.
Ένα έργο με ένταση, ενέργεια και δυνατούς ρυθμούς, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον σε ένα κατάμεστο θέατρο. Ο Καραντζάς δημιουργεί μια ιδιαίτερη, σύγχρονη σκηνική ανάγνωση, όπου το τραγικό συναντά το παράδοξο, η σκοτεινότητα την ειρωνεία και η σιωπή γίνεται πολλές φορές πιο δυνατή από τα λόγια.
Το σκηνικό, αισθητικά εκκεντρικό και διαρκώς παρόν, δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο, αλλά μοιάζει να συμμετέχει στην ίδια την ιστορία. Μαζί με τον ήχο, τη μουσική και την κίνηση, δημιουργεί ένα περιβάλλον σχεδόν ονειρικό και ταυτόχρονα ασφυκτικό, όπου οι ήρωες μοιάζουν να παλεύουν διαρκώς ανάμεσα στην πτώση και τη σωτηρία.
Και στο κέντρο όλων, η Άλκηστις. Μια γυναίκα που καλείται να πληρώσει με τη ζωή της το τίμημα της σωτηρίας ενός άλλου. Η θυσία της, μέσα από τη σύγχρονη ματιά της παράστασης, αποκτά ακόμη πιο σκληρές διαστάσεις και γεννά ερωτήματα που παραμένουν επίκαιρα: για την εξουσία, το φύλο, την ευθύνη, αλλά και για το πόσο εύκολα μια κοινωνία μπορεί να αποδεχτεί τη θυσία του άλλου ως κάτι «φυσιολογικό».
Μια καλοστημένη παράσταση, με δυνατή σκηνική ενέργεια και έναν ξεχωριστό αισθητικό κόσμο, που δεν αφήνει τον θεατή απλό παρατηρητή. Σε βάζει μέσα στη δίνη της, σε κάνει να αισθανθείς, να προβληματιστείς και τελικά να αναρωτηθείς: τι αξία έχει άραγε μια σωτηρία όταν έχει χτιστεί πάνω στη θυσία ενός ανθρώπου;
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δυνατό αποτύπωμα της «Άλκηστης»: πως, ακόμη κι όταν πέφτει η αυλαία, κάποια ερωτήματα μένουν εκεί… να μας κοιτούν μέσα από τη σιωπή.
Add Comment