Το «Ένα κάποιο κενό» της Βαλέριας Δημητριάδου απλώνει στη σκηνή επτά μικρές ζωές∙ επτά ψυχές που, χωρίς φωνές και εντυπωσιασμούς, ψιθυρίζουν όσα όλοι σκεφτόμαστε και σπάνια ομολογούμε.
Μια νέα μητέρα που παλεύει με την ταραχή του πρώτου «μαζί». Ένα ζευγάρι που μαθαίνει ξανά τη σιωπή του σπιτιού. Ένας ταξιτζής που ζητά ελευθερία, ένας νέος που διεκδικεί την αλήθεια του, μια νεαρή γυναίκα που φοβάται τον χρόνο, ένας καλλιτέχνης που κυνηγά έμπνευση μέσα από το σώμα του. Όλοι διαφορετικοί∙ όλοι βαθιά ανθρώπινοι.
Το έργο τους παρακολουθεί με τρυφερότητα, χιούμορ και μια λεπτή συγκίνηση, σαν να κρατά έναν καθρέφτη που δεν μας εκθέτει, αλλά μας μαλακώνει. Γιατί πίσω από την καθημερινή κανονικότητα, όλοι κουβαλάμε ένα μικρό ρήγμα, ένα κενό που ζητά σύνδεση — ένα άγγιγμα, μια αλήθεια, μια παραδοχή.
Μια παράσταση που μιλά για τη μοναξιά χωρίς να τη βαραίνει, και για την αλλαγή χωρίς να τη φοβάται. Μια θεατρική υπενθύμιση πως το σημαντικότερο ταξίδι είναι εκείνο προς τον εαυτό μας. Και πως, τελικά, κανείς δεν είναι μόνος στο κενό του.
Add Comment