Υπάρχουν φωνές που δεν τραγουδούν· χαράζουν. Και η Μαρίκα Νίνου υπήρξε μια τέτοια χαρακιά στο σώμα του λαϊκού μας τραγουδιού — μια γυναίκα που έζησε σαν να καιγόταν διαρκώς από μέσα της.
Η Δήμητρα Σκλάβου δεν την υποδύεται απλώς· την κουβαλά. Με βλέμμα που σπιθίζει και σπάει μαζί, με σώμα που θυμάται τον πόνο πριν ακόμη τον αρθρώσει, δίνει στη Νίνου σάρκα και ανάσα. Η ερμηνεία της είναι λιτή, δωρική, χωρίς περιττές δραματουργικές κορδέλες — κι ακριβώς γι’ αυτό συγκλονιστική. Σε στιγμές νιώθεις πως δεν παρακολουθείς παράσταση, αλλά μια εξομολόγηση που βρήκε θάρρος να σταθεί στο φως.
Και έπειτα, η μουσική…
Η φωνή της Σταματίνας Νικολάου απλώνεται σαν βελούδινο πέπλο πάνω στις πληγές της αφήγησης. Δεν ανταγωνίζεται τη Νίνου· την τιμά. Με καθαρότητα και συναίσθημα, γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, κρατώντας ζωντανή εκείνη τη «μεταξένια πάστα» που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή.
Οι μουσικοί επί σκηνής δεν συνοδεύουν απλώς· αναπνέουν μαζί με την ιστορία. Το παίξιμό τους έχει ψυχή και αλήθεια, κρατώντας ζωντανό το ρεμπέτικο σφυγμό που κουβαλούσε η Νίνου.
Μια παράσταση 70 λεπτών που περνά σαν λαϊκό τραγούδι σε νυχτερινό ραδιόφωνο: σε τυλίγει, σε πονάει λίγο, και όταν τελειώνει, μένεις να κοιτάς το κενό… σαν να έσβησε μόλις το φως από ένα πάλκο που δεν ήθελες να αδειάσει.
@Σταματινα Νικολάου
Add Comment