Υπάρχουν παραστάσεις που τις παρακολουθείς — και άλλες που σε παρακολουθούν. «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Το εμβληματικό έργο Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Ουάιλντ, στη σύγχρονη σκηνική εκδοχή του Kip Williams και σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου, μετατρέπεται σε ένα εκρηκτικό θέαμα εικόνων, αντανακλάσεων και ψηφιακών ειδώλων. Δεν αφηγείται απλώς την ιστορία — τη διαλύει σε θραύσματα, όπως ακριβώς και την ταυτότητα του σύγχρονου ανθρώπου.
Στο κέντρο, η Νάντια Κοντογεώργη πραγματοποιεί μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση: ένα σώμα, πολλές υπάρξεις. Αγγελική και σκοτεινή, εύθραυστη και απειλητική, γίνεται ζωντανός καθρέφτης όπου συγκρούονται είκοσι έξι φωνές και πρόσωπα.
Η παράσταση χτίζει έναν κόσμο όπου το πορτρέτο δεν είναι πια πίνακας αλλά avatar — η τέλεια εικόνα που προβάλλουμε ενώ η φθορά κρύβεται εκτός κάδρου. Σαγηνευτική και ανήσυχη, λειτουργεί σαν αισθητικό και υπαρξιακό τεστ αντοχής.
Και όταν τελειώνει, αφήνει πίσω όχι λύτρωση αλλά ένα ερώτημα που αιωρείται:
μήπως έχουμε ήδη ανταλλάξει την αλήθεια μας με την εικόνα της;
Add Comment