Η «Ανάστασις» του Λέων Τολστόι σε σκηνοθεσία του Βασίλη Τριανταφύλλου και δραματουργική επεξεργασία της Δάφνη Λιανάκη. Πρόκειται για μια σκηνική μεταφορά του τελευταίου μεγάλου έργου του Ρώσου συγγραφέα, που επιχειρεί να αναδείξει τη σκοτεινή, κοινωνικά αιχμηρή του διάσταση.
Μια παράσταση σκοτεινή και στοχαστική, που δεν επιδιώκει να συγκινήσει εύκολα αλλά να αφήσει ένα βαρύ αποτύπωμα συνείδησης. Η σκηνοθεσία του Βασίλη Τριανταφύλλου προσεγγίζει το έργο με λιτότητα και εσωτερικό ρυθμό, χτίζοντας μια ατμόσφαιρα ασφυκτική, σχεδόν υπόγεια, όπου η ενοχή και η ανάγκη για λύτρωση αιωρούνται διαρκώς.
Οι ερμηνείες είναι βαθιά ανθρώπινες, με μια εύθραυστη δύναμη που δεν κραυγάζει αλλά διαπερνά. Οι ηθοποιοί στέκονται πάνω στη σκηνή σαν άνθρωποι που κουβαλούν τη μνήμη και την ενοχή τους, φωτίζοντας τις ρωγμές των χαρακτήρων με ειλικρίνεια και συγκρατημένη συγκίνηση.
Έφυγα με μια αίσθηση σιωπής. Όχι κενής — αλλά γεμάτης σκέψη.
Γιατί τελικά, η «ανάσταση» εδώ δεν είναι θαύμα. Είναι απόφαση. Και κοστίζει.
Μια παράσταση που δεν χειροκροτείται μόνο. Συζητιέται. Και — κυρίως — μένει.
Add Comment