«Μ’ ένα μπλουζ κι ένα μαχαίρι»
Εκδόσεις ΟΤΑΝ – 2η έκδοση
Υπάρχουν ποιητικές συλλογές που τις διαβάζεις και υπάρχουν κι εκείνες που σε κάνουν να σταθείς λίγο περισσότερο σε μια λέξη, σε μια εικόνα, σε μια σιωπή. Το «Μ’ ένα μπλουζ κι ένα μαχαίρι» της Βέρας Βασιλείου Πέτσα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Ένα ποιητικό ταξίδι στους δρόμους της ανθρώπινης ύπαρξης, εκεί όπου η ζωή συναντά τον θάνατο, ο έρωτας την απώλεια, η επιθυμία τη μοναξιά και η τρυφερότητα την οδύνη. Με εικόνες άλλοτε σκοτεινές κι άλλοτε φωτεινές, η ποιήτρια αναζητά την ισορροπία μέσα στις αντιθέσεις, σαν να προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια ενός κόσμου που διαρκώς παλεύει με τον εαυτό του.
Στο πρώτο μέρος, «κι ένα μαχαίρι», συναντώ ποιήματα που μοιάζουν να κουβαλούν το βάρος μιας σχέσης, μιας εποχής, μιας μνήμης. Σχέση επώδυνη, Πέρασμα, Σημείο των καιρών, Το κόκκινο σανδάλι, Η τραγωδία της επινόησης, Ασπρόμαυρες φωτογραφίες, Τα αβύθιστα καράβια… εικόνες που αφήνουν πίσω τους μια λεπτή αιχμή. Σαν το μαχαίρι του τίτλου: δεν χρειάζεται να φωνάξει για να πονέσει.
Και ύστερα έρχεται το «Μ’ ένα μπλουζ», με τα καφενεία των αντρών, την βραδινή περίπολος,το Ουσάκ Ταξίμ,ο πόθος ευσεβής, το Κλειδί, ο εθισμός και τόσα ακόμη ποιήματα που ανοίγουν διαφορετικούς δρόμους μέσα στην ίδια ανθρώπινη περιπλάνηση.
Αυτό που ξεχώρισα είναι πως η ποίηση της Βέρας Βασιλείου Πέτσα δεν προσπαθεί να σου δώσει έτοιμες απαντήσεις. Σε βάζει να αναζητήσεις τις δικές σου. Να θυμηθείς, να αισθανθείς, ίσως και να αναμετρηθείς με όσα κάποτε προσπεράσαμε χωρίς να τα κοιτάξουμε κατάματα.
Ένα βιβλίο με έντονη εικονοποιία, υπόγειο συναίσθημα και μια ιδιαίτερη μουσικότητα, που κινείται ανάμεσα στο μπλουζ της ζωής και στην κοφτερή αλήθεια του μαχαιριού.
Κι ίσως τελικά αυτή να είναι η απρόσμενη ισορροπία του: ένα μπλουζ για όσα μας πληγώνουν κι ένα μαχαίρι για όσα δεν μπορούμε πια να κρύψουμε.
Ένα βιβλίο που δεν τελειώνει όταν κλείσεις την τελευταία του σελίδα. Κάποιες λέξεις του μένουν μέσα σου… σαν μουσική που συνεχίζει να παίζει χαμηλά.
Add Comment