Χθες βράδυ βρεθήκαμε στο Θέατρο Σφενδόνη και είδαμε τη «Βουργουνδία» από την ομάδα Αθώο Σώμα… και ομολογώ πως ήταν από εκείνες τις παραστάσεις που δεν τελειώνουν με το χειροκρότημα. Σε ακολουθούν μέχρι το σπίτι, κάθονται δίπλα σου και σε κοιτάζουν σιωπηλά.
Με ατμόσφαιρα αλλοτινής εποχής, υπέροχα κοστούμια και μια σκηνική αισθητική που σε ταξιδεύει σχεδόν παραμυθένια, μπαίνεις σε έναν κόσμο που στην αρχή μοιάζει μακρινός… αλλά τελικά είναι τρομακτικά γνώριμος.
Η ιστορία της Υβόννης — αυτής της σιωπηλής, «άβολης» παρουσίας — γίνεται ο καθρέφτης όλων των άλλων. Δεν μιλάει, κι όμως λέει τα πάντα. Και όσο εκείνη σωπαίνει, τόσο οι γύρω της αποκαλύπτονται, σχεδόν ξεγυμνώνονται μπροστά μας.
Υπήρχαν στιγμές που χαμογέλασα… και άλλες που ένιωσα μια περίεργη αμηχανία. Από αυτές που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κατεβάσεις το βλέμμα. Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι αυτό ακριβώς ήθελε να κάνει η παράσταση.
Φεύγοντας, μου έμεινε μια σκέψη που δεν λέει να φύγει:
Τελικά, πόσο απέχουμε από αυτή τη «Βουργουνδία»;
Ή μήπως ζούμε ήδη μέσα της;
Αν αγαπάτε το θέατρο που σε ταρακουνά λίγο πιο βαθιά, αξίζει να τη δείτε. Δεν είναι εύκολη, αλλά είναι αληθινή. Και αυτές είναι οι παραστάσεις που μένουν…
Θέατρο Σφενδόνη – Sfendoni Theater
Add Comment