Μια παράσταση που δεν αφηγείται απλώς, αλλά ανασαίνει μέσα από τη μνήμη. Η σκηνοθεσία λιτή και ουσιαστική, αφήνει χώρο στη σιωπή και στο συναίσθημα να απλωθούν σαν ήρεμα νερά, χωρίς περιττές εντάσεις.
Η ερμηνεία της Ευφροσύνης βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική, ισορροπεί ανάμεσα στη δύναμη και την ευθραυστότητα, οδηγώντας μας σε έναν τελικό μονόλογο που μοιάζει με ψίθυρο εξομολόγησης.
Και οι τέσσερις φωνές… καθηλωτικές. Δεν τραγουδούν απλώς, κουβαλούν μνήμη, πόνο και παράδοση, δημιουργώντας στιγμές σχεδόν μυσταγωγικές.
Μια παράσταση που ενώνει το χθες με το σήμερα και σου θυμίζει, σιωπηλά αλλά επίμονα, πως κάποιες ιστορίες δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν.
Add Comment