Εδώ δεν έχουμε απλώς ένα κείμενο· έχουμε μια βόλτα με ποδήλατο σε δρόμο που στρίβει χωρίς προειδοποίηση, και κάπου εκεί ανάμεσα, ο αναβάτης… είμαστε εμείς.
Αυτό που λειτουργεί πολύ όμορφα είναι η ατμόσφαιρα. Υπάρχει μια σχεδόν ονειρική ροή, σαν να περνάς από καρέ σε καρέ χωρίς να ζητάς άδεια από τη λογική. Η «Ωραία Ελένη με το ποδήλατο» είναι μια εικόνα με δυναμική — συμβολική, κινητική, και αρκετά ανοιχτή ώστε να γεννά ερμηνείες. Κουβαλά κάτι από μούσα, κάτι από παρατηρητή, και κάτι από εκείνον τον αφηγητή που ξέρει περισσότερα απ’ όσα λέει. Έχει πετύχει έναν τόνο που ακουμπά στο σουρεαλιστικό χωρίς να γίνεται ακατανόητος — κι αυτό δεν είναι μικρό κατόρθωμα.
Έχει στήσει ένα ατμοσφαιρικό, σχεδόν ονειρικό τοπίο, όπου η Ελένη λειτουργεί ως σύμβολο περιπλάνησης και παρατήρησης της ανθρώπινης ματαιότητας. Οι εικόνες του είναι δυνατές και ποιητικές, με σαφή φιλοσοφική διάθεση.
Η θεματολογία του είναι φιλόδοξη, αγγίζοντας έννοιες όπως ο έρωτας, ο θάνατος, η προδοσία και η εξουσία, ενώ επιχειρεί να συνδέσει το ατομικό βίωμα με μια ευρύτερη κοινωνική και πολιτισμική εικόνα.
Add Comment