– ή ίσως καλύτερα το απεπρωτο – ξεδιπλώθηκε μπροστά μας σαν σκοτεινό τελετουργικό.
Σε αυτό το σκηνικό, η Κάτια Νεκταρίου και ο Βασίλης Τριανταφύλλου δεν ερμήνευσαν απλώς∙ άνοιξαν ρωγμές. Μας ανάγκασαν να αντικρίσουμε το ανείπωτο, τον τρόμο, την ενοχή, τη βία — όλα όσα συνήθως θάβουμε στη σιωπή.
Με το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη να χτυπά σαν παλμός και τη σκηνοθεσία του Χρήστου Καρασαββίδη να οδηγεί κάθε σκιά και κάθε ανάσα, η παράσταση έγινε μια εμπειρία που δεν βλέπεις απλώς… τη νιώθεις να σε βαραίνει και να σε φωτίζει ταυτόχρονα.
«Στο Lacrimosa, δύο άνθρωποι συναντιούνται σε έναν χώρο σχεδόν ιεροτελεστικό, εκεί όπου οι αλήθειες παύουν να κρύβονται πίσω από μάσκες. Μια συνομιλία που αρχίζει ήρεμα ξετυλίγει σιγά-σιγά ένα σκοτεινό νήμα, αποκαλύπτοντας πληγές, αποσιωπήσεις και πράξεις που κανείς δεν τολμά να ομολογήσει. Χωρίς κραυγές, αλλά με βαθύ ψίθυρο, το έργο μάς οδηγεί στην καρδιά ενός ηθικού λαβυρίνθου, όπου κάθε βήμα φωτίζει και μια δύσκολη πτυχή της ανθρώπινης φύσης.»
Κι έτσι, μέσα σε αυτό το σκοτεινό τελετουργικό, η παράσταση δεν περιορίστηκε στη σκηνή∙ απλώθηκε μέσα μας σαν παλμός.
Μια εμπειρία που δεν ζητά απαντήσεις, μόνο το θάρρος να σταθούμε απέναντι σε όσα μας φοβίζουν. Κι όταν έσβησαν τα φώτα, έμεινε η αίσθηση μιας αλήθειας που ψιθύρισε δυνατά — από εκείνες που δεν ξεχνάς εύκολα.
Add Comment