«Κατερίνα Γώγου – το γαμώτο που δεν έζησα» του Ανδρέα Ζαφείρη, στο Μπρεχτ 2510, δεν ανεβαίνει στη σκηνή· ανασαίνει. Τα λόγια είναι ωμά σαν πληγή και τρυφερά σαν παλιό τετράδιο που μύρισε έφηβο θυμό. Μοιάζουν να περπατούν δίπλα σου, χέρι με χέρι, λέγοντας όσα δεν είπαμε ποτέ — εκείνα τα μικρά «γαμώτο» που κρατάμε κρυμμένα για να μην τρομάξουμε τον κόσμο.
Η Μαρία Ανδρίτσου, πυρακτωμένη και γήινη, δίνει σώμα και ρωγμές στις σιωπές της Γώγου. Η Χαρά Νικολάου κινείται σαν λεπτή γραμμή φωτός σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, φέρνοντας τη δική της ανάσα στις πιο εύθραυστες στιγμές. Και ο Χάρης Γεωργιάδης κρατάει το νήμα με μια εσωτερική δύναμη, σαν αφηγητής που ξέρει να πονάει χωρίς να λυγίζει.
Η σκηνοθεσία —λιτή, ακριβής, ανθρώπινη— μοιάζει να ακουμπά τους ηθοποιούς με γυμνά χέρια. Δεν τους φορτώνει, τους απελευθερώνει. Αφήνει το κείμενο να «στάζει» και τον θεατή να βυθιστεί μέσα σε έναν κόσμο όπου η ποίηση δεν είναι λέξεις, αλλά τρόπος να επιβιώσεις.
Ένιωσα ότι για λίγο, πολύ λίγο, άκουσα την Κατερίνα να ανασαίνει δίπλα μου.
Maria Andritsou
Add Comment