Υπάρχουν παραστάσεις που δεν αφηγούνται μια ιστορία· σε διαπερνούν σαν ανάσα. Έτσι μοιάζει να στέκεται στη σκηνή «Τα Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ — όχι ως έργο, αλλά ως παλμός.
Το σκηνοθετικό σημείωμα δείχνει μια έντονη συναισθηματική φόρτιση, σχεδόν εξομολογητική. Αγγίζει μεγάλα θέματα — αγάπη, απώλεια, τραύμα, ταυτότητα — με ειλικρίνεια, αλλά και με μια τάση προς το δραματικό υπερτονισμό. Αν αυτό περάσει αυτούσιο στη σκηνή, υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί η λεπτή, σχεδόν διάφανη μελαγχολία που κάνει το έργο της Γουλφ να αιωρείται αντί να βυθίζεται.
Έξι πρόσωπα και μια απουσία. Έξι φωνές που δεν συνομιλούν, κι όμως ενώνονται σαν κύματα που σκάνε στην ίδια ακτή. Δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος — υπάρχει μόνο το πέρασμα του χρόνου, η μνήμη, η απώλεια, και εκείνο το αμείλικτο ερώτημα: ποιος είμαι μέσα σε όλους όσους υπήρξα;
Γιατί μέσα σε αυτές τις φωνές, αναγνωρίζεις κάτι δικό σου. Έναν εαυτό που υπήρξε, έναν που χάθηκε, κι έναν που ακόμα ψάχνει να βρει το όνομά του.
Add Comment