Υπάρχει κάτι ύπουλα γοητευτικό σε αυτή την ιδέα: να κατεβαίνεις «από κάτω» για να δεις πιο καθαρά τον «από πάνω» κόσμο. Οι «Από Κάτω» της Ζέτη Φίτσιου δεν στήνουν απλώς μια κωμωδία χαρακτήρων — σκάβουν, με χιούμορ και μια δόση πίκρας, στα στρώματα μιας κοινωνίας που πετά ό,τι δεν θέλει να αντικρίσει.
Η δραματουργική αφετηρία είναι ευφυής και σχεδόν αλληγορική: ο υπόνομος δεν είναι μόνο χώρος, είναι κατάσταση. Οι δύο ήρωες, εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο καθαρισμού που ποτέ δεν ολοκληρώνεται, θυμίζουν σύγχρονους Σίσυφους — μόνο που εδώ ο βράχος είναι τα σκουπίδια των άλλων. Και κάπου εκεί, η πτώση της influencer λειτουργεί σαν θεατρικό «ατύχημα» που μετατρέπεται σε καταλύτη: η επιφάνεια συγκρούεται με το βάθος, το φαίνεσθαι με το είναι.
Η σκηνοθετική ματιά του Κώστα Σιλβέστρου φαίνεται να αγκαλιάζει αυτή τη διττότητα — κωμωδία και υπαρξιακό σχόλιο μαζί. Το χιούμορ δεν λειτουργεί απλώς ως εκτόνωση, αλλά ως εργαλείο αποκάλυψης. Κι αυτό είναι το μεγάλο ατού του έργου: σε κάνει να γελάς, την ίδια στιγμή που σου ψιθυρίζει κάτι άβολο στο αυτί.
Οι χαρακτήρες δεν είναι σύμβολα, έχουν σάρκα και ρωγμές. Θέλουν να ακουστούν, να φανούν, να ανέβουν — και μέσα στην αδέξια προσπάθειά τους γίνονται βαθιά αναγνωρίσιμοι. Εκεί κρύβεται και η τρυφερότητα του έργου.
Συνολικά, πρόκειται για μια σύγχρονη κωμωδία με καθαρή πρόθεση και ουσία: να μιλήσει για αορατότητα, κοινωνικές ιεραρχίες και την ανάγκη του ανθρώπου να υπάρξει μέσα σε έναν κόσμο που συχνά τον αγνοεί. Και το κάνει με έναν τρόπο που — ευτυχώς — δεν μυρίζει διδακτισμό, αλλά… λίγο υγρασία υπονόμου και αρκετή αλήθεια.
Add Comment