Υπάρχουν παραστάσεις που σε ψυχαγωγούν και υπάρχουν κι εκείνες που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις την πραγματικότητα κατάματα. Η «Πλαστελίνη» του Vassily Sigarev ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Με λιτά σκηνικά αλλά γεμάτη ένταση, η σκηνοθεσία της Ρεβέκκας Τσιλιγκαρίδου αναδεικνύει τη σκληρότητα ενός κόσμου όπου η βία, η μοναξιά και η έλλειψη αγάπης σημαδεύουν την ενηλικίωση. Οι ηθοποιοί, με αφοπλιστική αλήθεια και δυνατές ερμηνείες, ζωντανεύουν επί σκηνής έναν ασφυκτικό μικρόκοσμο που, δυστυχώς, παραμένει επίκαιρος.
Η «Πλαστελίνη» δεν είναι μια εύκολη παράσταση. Είναι όμως μια παράσταση που σε αγγίζει βαθιά, σε προβληματίζει και σου υπενθυμίζει πως, όταν μια κοινωνία στερεί από τους νέους την αγάπη και την ελπίδα, εκείνοι καλούνται να μεγαλώσουν πολύ πριν την ώρα τους.
Ένα σκληρό αλλά ουσιαστικό έργο, που αποδεικνύει πως το θέατρο μπορεί ακόμη να μας συγκλονίζει και να μας αφήνει με σκέψεις που μας ακολουθούν πολύ μετά το τελευταίο χειροκρότημα.
Add Comment