Η Άζζα δεν περπατά· διασχίζει ζωές. Σαν σπίθα που δεν λέει να σβήσει, κουβαλά πάνω της όλες τις ρωγμές που αφήνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλο — τις προσδοκίες, τις ματαιώσεις, τις υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν ποτέ. Κι όμως, μέσα σ’ αυτό το άγριο τοπίο των ανθρώπινων σχέσεων, εκείνη βρίσκει τον δικό της ρυθμό.
Μια <<γυναίκα>> που έμαθε να στέκεται όρθια, ακόμη κι όταν όλα γύρω της γκρεμίζονται. Να διεκδικεί χώρο, ακόμη κι όταν της τον στερούν. Να γελά κατάμουτρα στον κόσμο, όχι από θράσος, μα από επιβίωση.
Ο μονόλογος του Βλάσση Χρυσικόπουλου γίνεται μια τολμηρή κατάδυση στην τρυφερότητα και τη σκληρότητα που συνυπάρχουν σε κάθε σχέση.
Κι ο Κωνσταντίνος Ρόδης, με μια ερμηνεία που παλλόταν σαν ζωντανός παλμός, χάρισε στην Άζζα όχι απλώς φωνή — αλλά ανάσα.
Μια ιστορία για όλους όσοι τόλμησαν να αγαπήσουν βαθιά, να πληγωθούν αληθινά και να σταθούν ξανά. Μια ιστορία που δεν σου ζητά να την πιστέψεις — μόνο να την αισθανθείς.
Add Comment