Ο «Άνθρωπος του Θεού», σε κείμενο του Ανδρέα Κεντζου είναι μια παράσταση που περπατά απαλά στο όριο ανάμεσα στον πόνο και στο θαύμα.
Μιλά για εκείνη τη γυμνή, αθόρυβη πίστη που κουβαλά ο άνθρωπος όταν η ζωή τον δοκιμάζει,κι όμως, κάπου μέσα στη ρωγμή βρίσκει ακόμη τη δύναμη να σταθεί, να αναπνεύσει, να προσευχηθεί.
Στη σκηνή, ο ανθρώπινος πόνος γίνεται ψίθυρος, σχεδόν προσευχή.
Οι ηθοποιοί, με βλέμματα που τρεμοπαίζουν σαν φλόγες, παραδίδουν ερμηνείες βαθιά ανθρώπινες. Δεν «παίζουν» τον πόνο· τον κουβαλούν σιωπηλά, με εκείνη τη λεπτή, συγκινητική ένταση που σε κάνει να νιώθεις πως είσαι δίπλα τους, να τους κρατάς το χέρι.
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Γεωργαλά κινείται με μια ευγενική λιτότητα· σα να αφήνει χώρο στην αλήθεια να ανασάνει μόνη της. Κάθε σκηνή στήνεται με προσοχή, σαν κερί που ανάβει στην άκρη ενός ναού — μικρό, αλλά γεμάτο δύναμη.
Μια παράσταση-ψίθυρος για τη δύναμη της ψυχής και την πίστη που επιμένει.
Add Comment