Στο φουαγιέ του θεάτρου Ρεκτιφιέ, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, οι θεατές χαλαρώνουν και η παράσταση ξεκινά σιγά-σιγά να ζωντανεύει γύρω τους. Εκεί, στον ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στην καθημερινότητα και το σκηνικό, φωλιάζει Η Σκιά της Μύγας.
Μια γυναίκα με βαλίτσα στο χέρι. Ένα σπίτι που δεν είναι πια σπίτι. Τουρίστες που έρχονται, μνήμες που φεύγουν. Η πόλη αλλάζει πρόσωπο — κι εκείνη αλλάζει μαζί της, ή μήπως απλώς χάνει κομμάτια της;
Η Σοφία Λιάκου δίνει ζωή στην ηρωίδα με λεπτότητα και αμεσότητα· η ερμηνεία της ισορροπεί ανάμεσα στη γλυκόπικρη μελαγχολία και την ήρεμη αποφασιστικότητα, δημιουργώντας μια ηρωίδα που συναντά τον θεατή όχι ως χαρακτήρας, αλλά ως άνθρωπος με την καθημερινότητά του.
Το έργο της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη, σε σκηνοθεσία Τάσου Καρακύκλα, αγγίζει με λεπτή ειρωνεία και σιωπηλή συγκίνηση το φαινόμενο του υπερτουρισμού και της αστικής «εξευγένισης». Οι θεατές δεν παρακολουθούν απλώς· κάθονται στα τραπεζάκια, σερβίρονται, γίνονται μέρος μιας ιστορίας που τους αφορά.
Ένα μονόπρακτο για τις γειτονιές που σβήνουν, για τα σπίτια που αδειάζουν από μνήμη, για ανθρώπους που παλεύουν να μη γίνουν κι αυτοί… περαστικοί.
Add Comment