Το διάβασα ως ένα βιβλίο που κινείται ανάμεσα στην πεζογραφία και την ποίηση, περισσότερο για να δημιουργήσει αίσθηση παρά για να αφηγηθεί ιστορίες με αρχή-μέση-τέλος. Οι εικόνες και η γλώσσα του είναι δυνατές, σχεδόν ονειρικές, όμως συχνά αφήνουν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Ένιωσα ότι ο πυρήνας του είναι η αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου και η αίσθηση μιας χαμένης ουσίας — το «ψωμί» ως κάτι βαθύτερο, ως νόημα που διαρκώς διαφεύγει.
Το βρήκα ατμοσφαιρικό και στοχαστικό, αλλά όχι εύκολο — περισσότερο ένα βιβλίο που βιώνεται παρά που “καταναλώνεται”.
«Δεν είναι βιβλίο που διαβάζεται για την πλοκή του, αλλά για όσα ξυπνά σιωπηλά μέσα σου. Σαν ψωμί χωρίς συνταγή — πρέπει να πεινάς για να το νιώσεις.»
Add Comment