Στο «Έργο δύο προσώπων» του Τενεσί Ουίλιαμς, η σκηνή γίνεται καθρέφτης που ραγίζει — κι από τις ρωγμές του ξεγλιστρούν η μοναξιά, η εξάρτηση και η εύθραυστη ταυτότητα του ηθοποιού. Η σκηνοθεσία της Νάνα Παπαδάκη υπηρετεί με ευαισθησία το μεταθεατρικό παιχνίδι, κρατώντας μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην παράνοια και την ποίηση του έργου.
Οι ερμηνείες, γυμνές και εκτεθειμένες, ακροβατούν ανάμεσα στο ρόλο και την απογύμνωση του ίδιου του εαυτού — εκεί όπου το θέατρο παύει να είναι παράσταση και γίνεται εξομολόγηση. Ωστόσο, η εσωστρέφεια του κειμένου, αν και γοητευτική, στιγμές-στιγμές βαραίνει τον ρυθμό, απαιτώντας από τον θεατή εγρήγορση και υπομονή.
Μια παράσταση ατμοσφαιρική και στοχαστική, περισσότερο βίωμα παρά αφήγηση — σαν ψίθυρος σε άδειο θέατρο που αντηχεί πολύ μετά το τέλος.
Add Comment