Ο «Αρχιμάστορας Σόλνες» του Ερρίκο Ίψεν δεν είναι ένα έργο που απλώς παρακολουθείς· είναι μια εσωτερική δοκιμασία.
Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη επιλέγει σωστά να κινηθεί στον υπαρξιακό πυρήνα του έργου, απογυμνώνοντάς το από περιττά στοιχεία και αφήνοντας τις σιωπές να μιλήσουν.
Ο Θόδωρος Γράμψας ως Σόλνες ισορροπεί ανάμεσα στην εξουσία και την εσωτερική του κατάρρευση — κι εκεί γεννιέται η ένταση της παράστασης. Η Κάτια Δανδουλάκη, με την επιστροφή της στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, φέρνει μια χαμηλόφωνη, συγκινητική παρουσία, σαν μνήμη που επιμένει.
Ο υπόλοιπος θίασος λειτουργεί υποστηρικτικά και με συνοχή, χτίζοντας ένα σκηνικό σύνολο όπου οι εντάσεις αναπτύσσονται υπόγεια και σταθερά, χωρίς περιττές εξάρσεις, υπηρετώντας το εύθραυστο σύμπαν του έργου.
Το έργο ακροβατεί ανάμεσα στη φιλοδοξία και την ενοχή, στο όνειρο και την πτώση. Και τελικά αφήνει μια σκέψη να αιωρείται:
πόσο ψηλά τολμάς να φτάσεις, όταν γνωρίζεις το κόστος;
Μια παράσταση λιτή, εσωτερική και απαιτητική — που δεν σε διασκεδάζει, αλλά σε ακολουθεί.
Add Comment