Στο εμβληματικό Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», η «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου άνθισε σαν μια αθόρυβη νυχτερινή εξομολόγηση. Ένας μονόλογος που δεν ειπώθηκε απλώς — αναστέναξε, ψιθύρισε, φώτισε τις σκιές του.
Η Παναγιώτα Βλαντή, με εσωτερικότητα και λεπτότητα, έντυσε τη «γυναίκα με τα μαύρα» με σάρκα και ανάσα. Η μουσική του Θοδωρή Λεμπέση δεν συνόδευσε απλώς τον λόγο· τον αγκάλιασε, τον ανέδειξε, τον άφησε να αιωρηθεί σαν φεγγαρόφωτο πάνω από μια μνήμη που επιμένει. Το ακορντεόν του Χρήστου Ζερμπίνου και η κιθάρα του Δημήτρη Κουφογιώργου έγιναν παλμός, έγιναν σιωπή, έγιναν εκείνη η στιγμή πριν ειπωθεί το «μείνε».
Μια βραδιά λιτή και βαθιά, όπου η ποίηση δεν ακούστηκε απλώς — κατοίκησε μέσα μας.
Add Comment