Η «Φαίδρα» του Ρίτσου, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, δεν αφηγείται απλώς έναν μύθο· τον ξεγυμνώνει. Η παράσταση κινείται σε έναν σκοτεινό, υπαρξιακό παλμό, εκεί όπου η επιθυμία δεν είναι σκάνδαλο αλλά κραυγή ανάγκης για επαφή. Το σκηνικό, σαν ανοιχτή πληγή που δεν λέει να κλείσει, γίνεται τοπίο εσωτερικό — ένας χώρος όπου η σιωπή βαραίνει περισσότερο από τις λέξεις.
Η ηθοποιός Βανέσσα Βαιτση που ενσαρκώνει τη Φαίδρα σηκώνει στους ώμους της όλο το βάρος της «Τέταρτης Διάστασης» με μια ερμηνεία εσωτερική, μετρημένη και ταυτόχρονα εκρηκτική. Δεν καταφεύγει σε εξάρσεις για να συγκινήσει· αφήνει το ρήγμα να φανεί μέσα από μικρές παύσεις, σπασμένες ανάσες, βλέμματα που μοιάζουν να ζητούν λύτρωση και να τη φοβούνται μαζί. Ο λόγος της κυλά σαν εξομολόγηση που δεν αντέχει άλλο να μείνει κρυφή. Ο Ιππόλυτος, σιωπηλός και σχεδόν διάφανος, λειτουργεί ως καθρέφτης — και πάνω του αντανακλάται όλη η συντριβή της.
Μια παράσταση λιτή αλλά ουσιαστική, που δεν κραυγάζει· ψιθυρίζει, και ακριβώς γι’ αυτό σε ακολουθεί μέχρι το σπίτι.
Add Comment