Μια παράσταση–εξομολόγηση, που δεν ζητά οίκτο· ζητά να ακουστεί. Το «(Α)ΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ» φέρνει στη σκηνή μια αλήθεια που για χρόνια έμεινε παγιδευμένη σε μια κασέτα — κι όταν τελικά πατά το “play”, δεν υπάρχει επιστροφή. Η σκηνοθεσία της Γωγώς Φάκου-Θεοδωράκη επιλέγει τη λιτότητα, αφήνοντας τον λόγο να γίνει μαχαίρι και χάδι μαζί. Χωρίς περιττά στολίδια, με επίκεντρο την ανθρώπινη ρωγμή.
Η ίδια, στον ρόλο της μητέρας, παραδίδει μια ερμηνεία γυμνή και ειλικρινή. Δεν δραματοποιεί· βιώνει. Κάθε παύση της μοιάζει με κόμπο στον λαιμό, κάθε βλέμμα κουβαλά χρόνια σιωπής και κοινωνικής καταδίκης. Η αφήγησή της δεν είναι καταγγελία — είναι κατάθεση ψυχής.
Ο Ιωάννης Τσίλης, ως δημοσιογράφος, λειτουργεί με διακριτικότητα και μέτρο, κρατώντας τον ρυθμό της εξομολόγησης χωρίς να την επισκιάζει. Είναι ο συνομιλητής που επιτρέπει στην αλήθεια να αναδυθεί.
Η ζωντανή παρουσία του Νίκου Θεοδωράκη προσθέτει μια συγκινητική μουσική ανάσα· το τραγούδι δεν παρεμβάλλεται, αλλά αγκαλιάζει την αφήγηση, σαν μνήμη που επιστρέφει επίμονα.
Μια παράσταση που δεν επιδιώκει τον θόρυβο του σκανδάλου, αλλά τη δύναμη της αποκάλυψης. Και όταν πέφτει το φως, μένει εκείνο το παράξενο βάρος στο στήθος — σημάδι πως η αλήθεια, τελικά, βρήκε τους μάρτυρές της.
Add Comment