Στο STOLEN (Τα Κλεμμένα) της Jane Harrison, η σκηνοθεσία οφείλει να κινηθεί με λιτότητα και εσωτερικό ρυθμό. Χωρίς υπερβολές, αφήνει τις σιωπές να μιλήσουν και τις μεταβάσεις ανάμεσα σε παιδί και ενήλικα να φωτίσουν το τραύμα που επιμένει στον χρόνο. Μια απέριττη σκηνική γραμμή ενισχύει την αίσθηση εγκλεισμού και μοναξιάς, χωρίς να χρειάζεται θεατρικές εξάρσεις.
Οι ερμηνείες είναι το κέντρο βάρους. Οι ηθοποιοί καλούνται να αποδώσουν δύο ηλικίες με αλήθεια και συγκράτηση, αποφεύγοντας τον μελοδραματισμό. Όταν το συναίσθημα κρατιέται χαμηλά και εκφράζεται μέσα από βλέμματα και παύσεις, τότε το έργο αποκτά μια βαθιά, σχεδόν σιωπηλή δύναμη που αγγίζει ουσιαστικά τον θεατή.
Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη μαρτυρία που ξεπερνά τα γεωγραφικά όρια. Δεν μιλά μόνο για μια ιστορική αδικία, αλλά για τη διαχρονική ανάγκη ρίζας, μνήμης και δικαίωσης. Και αφήνει τον θεατή με ένα ανήσυχο ερώτημα: ποιος έχει το δικαίωμα να ορίζει την ταυτότητα του άλλου;
Add Comment