Ο Ξανθούλης γράφει με λέξεις που μυρίζουν παρελθόν και εικόνες που κολλάνε στο βλέμμα. Με τρυφερή ειρωνεία και βαθιά κατανόηση, βουτά στους ψυχισμούς των ηρώων του και φωτίζει τις λεπτές αποχρώσεις των συναισθημάτων τους.
Κι έτσι χτίζει έναν κόσμο οικείο και συγκινητικό, που σε συνεπαίρνει αθόρυβα.
Η πλοκή ξετυλίγεται πάνω σ’ έναν δρόμο μακρύ — από την Αθήνα ως τον Έβρο — με συνοδοιπόρους μια γυναίκα και τον μικρό της γιο, την ίδια ακριβώς Κυριακή που «έχουμε γάμο». Ένα ταξίδι που δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, αλλά σε απουσίες, σε απώλειες που βαραίνουν σιωπηλά, σε συναισθηματικές συγκρούσεις που ξεγυμνώνουν φόβους και κρυφές επιθυμίες. Ο γάμος, αστείος και τραγικός μαζί — όπως συχνά είναι η ζωή — γίνεται η αφετηρία μιας επώδυνης, μα αναγκαίας αναζήτησης της ευτυχίας.
Ένα βιβλίο που κλείνει ήσυχα, χωρίς θόρυβο, μα με βάρος στην καρδιά.
Στο τέλος, δεν μένει ο γάμος, ούτε ο προορισμός.
Μένει το ταξίδι, οι μικρές ρωγμές της ψυχής και η σιωπηλή παραδοχή πως η ευτυχία δεν χαρίζεται — αναζητείται, ακόμη κι όταν πονά.
Add Comment