Ένα βιβλίο-βαλίτσα: μέσα του χωρά η Δραπετσώνα, ο ηλεκτρικός που έτριζε όνειρα, τα κεφτεδάκια της μαμάς και εκείνα τα «δεν πάει άλλο» που μας έμαθαν να περπατάμε. Στην καρδιά του, ο έρωτας: όχι ως σωτηρία, αλλά ως σεισμός. Ένας έρωτας που τσακίζει την Έλσα, τη διαλύει για να τη φτιάξει αλλιώς, της μαθαίνει πόσο βαθιά μπορεί να πονέσει και, ταυτόχρονα, πόσο δυνατά μπορεί να σταθεί.
Κι ύστερα, η φιλία—εκείνη που δεν κάνει θόρυβο, μα σε κρατά όρθιο όταν όλα γκρεμίζονται. Η σταθερή παρουσία, το χέρι που απλώνεται χωρίς ερωτήσεις, το «είμαι εδώ» που σώζει σιωπηλά.
Η Έλσα δεν ψάχνει απαντήσεις· μαθαίνει να ζει χωρίς αυτές. Και το Παρίσι; Λιακάδα που δεν σώζει, απλώς φωτίζει—για να καταλάβεις πως τον εαυτό σου τον κουβαλάς παντού, μαζί με όσα αγάπησες και άφησες πίσω.
Αυτή τη διαδρομή υπηρετεί και η γραφή της Έφης Ευαγγελίου: καθαρή, χωρίς στόμφο, με νεύρο και τρυφερότητα μαζί.
Γράφει κοφτά, αληθινά, με σιωπές που λένε περισσότερα από τις λέξεις.
Δεν ωραιοποιεί, δεν χαρίζεται· αφήνει χώρο στον αναγνώστη να αναγνωρίσει τον εαυτό του.
Μια γραφή γήινη και γενναία, που δεν υπόσχεται σωτηρία, μόνο λίγο φως—όσο χρειάζεται για να συνεχίσεις.
Add Comment