ΩΡΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ
Στις “Ώρες κοινής ανησυχίας” , δύο απέναντι πολυκατοικίες γίνονται σκηνή και θεωρείο μαζί. Πίσω από τζάμια που θολώνουν από ανάσες, ξετυλίγονται ζωές μικρές και τεράστιες ταυτόχρονα — έρωτες που καίνε αθόρυβα, γάμοι που επιβιώνουν από αδράνεια, μοναξιές που δεν χωρούν σε κανένα δωμάτιο.
Η Κόντζογλου δεν γράφει για τον εγκλεισμό των σωμάτων αλλά για εκείνον των ψυχών. Για τα «μέσα» που κουβαλάμε χρόνια πριν μας το επιβάλει οποιαδήποτε κρίση. Με λεπτή ειρωνεία και μια τρυφερότητα που δεν γίνεται ποτέ μελό, φωτίζει τις ρωγμές των ανθρώπων — κι από εκεί περνά λίγο φως.
Δεν υπάρχει ένας ήρωας. Υπάρχει μια ολόκληρη γειτονιά που παλεύει να θυμηθεί τι σημαίνει να ζεις και όχι απλώς να υπάρχεις.
Ένα τρυφερό, ειρωνικό, βαθιά ανθρώπινο βιβλιο-καθρέφτης. Και ίσως, τελικά, μια μικρή άσκηση συμπόνιας.
Add Comment