Το «Μόνο Σπίτι, Κρεβάτι και Εκκλησία» έρχεται σαν γέλιο που ξέρει να δαγκώνει. Ένα έργο-ορόσημο του Ντάριο Φο και της Φράνκα Ράμε, που κάτω από το κωμικό του προσωπείο κρύβει μια αλήθεια αιχμηρή, γνώριμη και –τρομακτικά– επίκαιρη.
Μια γυναίκα μόνη στο σπίτι, περικυκλωμένη όχι από ανθρώπους αλλά από ρόλους: σύζυγος, μάνα, νοικοκυρά, αντικείμενο επιθυμίας και κοινωνικής επιτήρησης. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε πλυντήρια και απωθημένα, η ζωή ζητά τον λόγο.
Η Νικολέτα Βλαβιανου κρατά αυτόν τον μονόλογο με μαεστρία και νεύρο. Σπιρτόζα, εκρηκτική, με υποκριτική ακρίβεια που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στο γκροτέσκο και τη συγκίνηση.
Δεν αφηγείται απλώς∙ αποκαλύπτεται.
Με χιούμορ που ξεσπά αβίαστα και με στιγμές σιωπής που λένε περισσότερα από λέξεις, μετατρέπει τη «μία γυναίκα» σε όλες τις γυναίκες. Το γέλιο έρχεται γενναιόδωρο — αλλά φεύγοντας κουβαλά μαζί του σκέψη, ανατριχίλα και μια πικρή επίγευση αλήθειας.
Μια παράσταση που διασκεδάζει, προβληματίζει και τελικά… μας κοιτά κατάματα.
Γιατί καμιά γυναίκα δεν είναι μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία. Καιρός να το θυμηθούμε.
Add Comment