«Το ημερολόγιο ενός γέλιου» σε σκηνοθεσία Έλενας Αγγελοπούλου.
Απόψε, παρακολούθησα έναν μονόλογο που άγγιξε βαθιά την ψυχή μου. Ένα έργο δυνατό, εξομολογητικό, που ξετυλίγει τις πληγές και τα γέλια της ανθρώπινης ύπαρξης σαν σελίδες ενός ημερολογίου γραμμένου με δάκρυ και φως.
Η σκηνοθεσία, της Έλενας Αγγελοπούλου λιτή και ευφυής∙ κάθε φως, κάθε σκιά, κάθε ανάσα πάνω στη σκηνή είχε λόγο ύπαρξης. Ο ηθοποιός, Δημήτρης Μαζιώτης με ερμηνεία γεμάτη αλήθεια και ευαισθησία, δεν υποδύθηκε απλώς τον ρόλο — τον έζησε. Έγινε ο καθρέφτης όλων μας, εκείνων των στιγμών που γελάμε για να μη λυγίσουμε.
Και τα μικρά κομμάτια χαρτιού… άσπρα και μαύρα.
Σαν τις δύο όψεις της ψυχής — ο παράδεισος και η κόλαση που κουβαλά ο καθένας μέσα του. Έπεφταν απαλά, σαν ψίθυροι μνήμης, σαν απομεινάρια ενός γέλιου που δεν σβήνει ποτέ.
Ένα έργο που δεν τελειώνει με το χειροκρότημα, μα συνεχίζει να πάλλεται μέσα σου, εκεί, όπου οι σιωπές μιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις.
Βγήκα από το θέατρο με μια γλυκιά μελαγχολία∙ εκείνη τη σπάνια αίσθηση πως το παρελθόν, όσο κι αν ξεθωριάζει, πάντα βρίσκει τρόπο να χαμογελά μέσα μας… λίγο πριν χαθεί στο φως της μνήμης.
Αφιερωμένο σε όλους όσοι μετατρέπουν τον πόνο σε χαμόγελο, και τη σιωπή σε τέχνη…
Add Comment