«Ίων» του Ευριπίδη – όταν το αρχαίο θέατρο καθρεφτίζει το σήμερα.
Χθες βράδυ, στο κατάμεστο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, έζησα μια θεατρική εμπειρία από εκείνες που δεν τελειώνουν μαζί με την υπόκλιση. Ο «Ίων» του Ευριπίδη, σε μετάφραση, σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία του Θωμά Μοσχόπουλου, ήταν για μένα μια παράσταση που τόλμησε να κοιτάξει το αρχαίο κείμενο με σύγχρονο βλέμμα και να το φέρει εκπληκτικά κοντά μας.
Η ταυτότητα, η καταγωγή, το «πού ανήκω», η εξουσία, η βία, η αδικία, οι αλήθειες που θάβονται και κάποια στιγμή επιστρέφουν για να ζητήσουν τη θέση τους.
Και όλα αυτά μέσα σε ένα σκηνικό που πραγματικά με κέρδισε. Καθρέφτες και αντανακλάσεις πολλαπλασίαζαν τις εικόνες και τα πρόσωπα, σαν να μας έβαζαν να κοιτάξουμε όχι μόνο τους ήρωες αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μακριά, εντυπωσιακά κοστούμια, φωτισμοί που άλλαζαν διαρκώς, καπνοί εκεί που έπρεπε, συνέθεταν μια ατμόσφαιρα άλλοτε ονειρική και άλλοτε σκοτεινή.
Και η μουσική! Έντονη, δυναμική, με σύγχρονους ποπ ρυθμούς, έδωσε έναν εντελώς διαφορετικό παλμό στην παράσταση. Μαζί με την κίνηση και τη χορογραφία, δημιούργησαν μια σκηνική εμπειρία που δεν προσπάθησε να μιμηθεί την αρχαιότητα, αλλά να συνομιλήσει μαζί της.
Ο πολυπληθής θίασος στάθηκε στο ύψος της απαιτητικής αυτής πρότασης, ενώ οι πρωταγωνιστικές ερμηνείες είχαν δύναμη, πυγμή και ταμπεραμέντο. Η Στέλα Φυρογένη ως Κρέουσα, ο Νεοκλής Νεοκλέους ως Ξούθος και ο Γιάννης Τσουμαράκης ως Ίων ξεχώρισαν και κράτησαν πάνω τους μεγάλο μέρος της έντασης της ιστορίας.
Αυτό όμως που πήρα μαζί μου φεύγοντας από την Επίδαυρο δεν ήταν μόνο οι εικόνες.
Ήταν εκείνη η παράξενη αίσθηση πως, πίσω από έναν αρχαίο μύθο, αναγνώρισα ανθρώπους σημερινούς. Ανθρώπους που ψάχνουν την αλήθεια τους, που κουβαλούν πληγές, που διεκδικούν μια θέση, μια ταυτότητα, μια δικαίωση.
Ίσως γι’ αυτό και οι καθρέφτες της σκηνής μου έμειναν τόσο έντονα.
Γιατί τελικά, όσο κι αν κοιτάζουμε την ιστορία του Ίωνα, κάπου μέσα στις αντανακλάσεις της μπορεί να συναντήσουμε και τον εαυτό μας.
Και τότε καταλαβαίνεις πως η μεγάλη τέχνη δεν έχει ηλικία.
Απλώς αλλάζει πρόσωπα, κοστούμια και εποχές… και συνεχίζει να μας μιλά.
Μια μοναδική θεατρική εμπειρία, σε έναν μοναδικό τόπο.
Επίδαυρος. Για ακόμη μια φορά, μαγεία.
Add Comment