Η θεατρική μας ματιά πάνω στην «Τρί-Λιζα», έτσι όπως την απολαύσαμε βράδυ Πέμπτης,στο φιλόξενο στέκι μας Project R.
Στον πυρήνα της ιστορίας συναντάμε μια τριάδα… ή μάλλον μια τρίλιζα συναισθημάτων. Δύο παλιοί γνώριμοι που ξανασμίγουν, ένα στοίχημα που μυρίζει μπελάδες από μακριά, και μια Λίζα που προσπαθεί να σταθεί όρθια μετά τον χωρισμό της. Μέσα σ’ ένα σπίτι όπου η καθημερινότητα τρίζει σαν παλιά σκάλα, ο έρωτας, το πείσμα και το χιούμορ γίνονται τα πιόνια σε ένα παιχνίδι που κανείς δεν ελέγχει πραγματικά.
Η σκηνοθετική ματιά έρχεται φρέσκια, ανάλαφρη, με αυτή την όμορφη ιδέα της μουσικής σύνδεσης ανάμεσα στις σκηνές—σαν ανάσες που καθαρίζουν τον αέρα και οδηγούν την αφήγηση σε άλλο επίπεδο. Ο ρυθμός είναι γρήγορος, ζωντανός, με την αίσθηση ότι βλέπεις μια παρέα να ζει αληθινά, όχι απλώς να παίζει ρόλους.
Σκηνικά που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από μια σύγχρονη αθηναϊκή γκαρσονιέρα: λιτά, λειτουργικά, με έξυπνες λεπτομέρειες που επιτρέπουν στις αλλαγές να γίνονται με ροή—και να γελάς ακόμη και με το… χάος που αφήνουν πίσω τους οι ήρωες. Ένας χώρος που μεταμορφώνεται με απλότητα, χωρίς να χάνει την ατμόσφαιρα της συνύπαρξης και του καθημερινού μπελά.
Οι ηθοποιοί—νέοι, με ενέργεια και όρεξη—πιάνουν τον ρυθμό της παράστασης σαν να παίζουν πινγκ-πονγκ με τις ατάκες. Ο Στράτος και ο Πέτρος ξεδιπλώνουν μια χημεία που σε κερδίζει από τις πρώτες ατάκες, ενώ η Λίζα ισορροπεί τρυφερά ανάμεσα στο δράμα και την κωμική υπερβολή. Η Λίτσα και η Κερασιά μπαίνουν στη σκηνή σαν θύελλες—φέρνουν το γέλιο, τη ζωντάνια και εκείνη την παιχνιδιάρικη ενέργεια που κάνει την παράσταση να παίρνει φωτιά.
Μια παράσταση που μοιάζει με ανανεωμένη γειτονιά: γνωστή, οικεία, αλλά με νέα χρώματα και χτυποκάρδια. Έξυπνη, επίκαιρη, και φτιαγμένη για να σου θυμίσει ότι το γέλιο είναι τελικά η πιο σοβαρή υπόθεση.
Add Comment