Η «Φόνισσα» της ομάδας Φάος στο Θέατρο Χώρος δεν αφηγείται απλώς τον Παπαδιαμάντη· τον ανασαίνει.
Η καθαρεύουσα διατηρεί τη δραματουργική της αυθεντικότητα και γίνεται ρυθμός, μια υπόγεια ψαλμωδία που βαραίνει την ατμόσφαιρα. Η μουσική επιμέλεια δεν συνοδεύει — στοιχειώνει. Σαν βήματα πάνω σε βράχια, σαν μοιρολόι που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Με λιτά μέσα και ουσία, η παράσταση φωτίζει τη Φραγκογιαννού όχι ως τέρας, αλλά ως τραγικό απόσταγμα μιας κοινωνίας που την έπλασε και την συνέθλιψε.
Και στο τέλος μένει η σιωπή.
Φεύγοντας, δεν κουβαλάς απλώς μια θεατρική εμπειρία. Κουβαλάς ένα ερώτημα:
Πόσο ένοχη είναι μια γυναίκα όταν ολόκληρη η ζωή της υπήρξε ένα διαρκές αδιέξοδο;
Και κάπου εκεί, ο Παπαδιαμάντης χαμογελά πικρά. Γιατί, τελικά, τίποτα δεν άλλαξε όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε…
Add Comment