Στο OLVIO, η διεισδυτική ματιά της Λένας Κιτσοπούλου επιστρέφει για να φωτίσει – με χιούμορ που τσούζει και αλήθεια που καίει – τις χρόνιες πληγές της ελληνικής επαρχίας. Σε κομμωτήριο και καφενείο, εκεί όπου η λακ συναντά το κομπολόι, οι ζωές εκτίθενται σαν να βρίσκονται μόνιμα κάτω από μεγεθυντικό φακό.
Η παράσταση ισορροπεί με δεξιοτεχνία ανάμεσα στο κωμικό και το σκληρό. Οι χαρακτήρες δεν σατιρίζονται απλώς· εκτίθενται.
Οι ηθοποιοί κινούνται με ακρίβεια πάνω στη λεπτή γραμμή του κωμικοτραγικού, χωρίς να γλιστρούν στην καρικατούρα.
Κι εκεί, μέσα στα κουτσομπολιά και στις υπερβολές, αναδύεται μια βαθιά μοναξιά. Όνειρα που δεν χωρούν στα στενά της πόλης, έρωτες που μένουν μισοί, μια κοινωνία που παρατηρεί αδιάκοπα αλλά σπάνια αναλαμβάνει ευθύνη.
Ο Μουνής, βουβός και αινιγματικός, λειτουργεί σαν καθρέφτης: δεν μιλά, μα σε αναγκάζει να ακούσεις.
Μια παράσταση αιχμηρή, με ρυθμό και νεύρο, που γελά για να αντέξει – και μας κοιτά κατάματα, ζητώντας μας να αναγνωρίσουμε κομμάτια του εαυτού μας μέσα της.
Add Comment