Το νέο έργο της Νεφέλη Μαϊστράλη, σε σκηνοθεσία Θανάσης Ζερίτης στο Θέατρο Βασιλάκου, δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία· ξεσκεπάζει έναν μηχανισμό. Με αφετηρία τη μορφή της Αθανασία του Αιγάλεω και τη σκιά του «θαυματουργού» νερού του Γ. Καματερός, η παράσταση μετατρέπει τη μεταπολεμική λαϊκή πίστη σε καθρέφτη του σημερινού άγχους: την ανάγκη να πιστέψουμε κάπου, ακόμη κι αν αυτό το «κάπου» είναι κατασκευασμένο, μεταφέροντας το φαινόμενο στο σήμερα,μέσα από τη δημόσια εικόνα και τη λογική των social media.
Η Έλλη Τρίγγου σηκώνει το βάρος ενός ρόλου που ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στο τραύμα και στην απάτη. Δεν παρουσιάζει ένα «τέρας» χειραγώγησης αλλά μια ανθρώπινη ρωγμή που σταδιακά γίνεται μηχανή εξουσίας. Γύρω της, οι υπόλοιποι ηθοποιοί λειτουργούν σαν χορός μιας σύγχρονης τραγωδίας, όπου η πίστη, η πολιτική και το χρήμα μπλέκονται σε έναν κόμπο που σφίγγει αθόρυβα.
Η «αθανασία» είναι λιγότερο μια καταγγελία και περισσότερο μια ανατομία της απελπισίας. Με σαρκασμό που δεν ακυρώνει τη συγκίνηση, δείχνει πώς η αγιοσύνη μπορεί να κατασκευαστεί, να πουληθεί και τελικά να καταναλωθεί — όπως κάθε προϊόν της εποχής του θεάματος.
Φεύγεις όχι με απαντήσεις, αλλά με μια ενοχλητική επίγνωση: ότι το θαύμα δεν γεννιέται μόνο από εκείνον που το υπόσχεται, αλλά κι από εκείνους που το έχουν ανάγκη.
Add Comment