Το «LO» στο Bios ξεδιπλώνεται ως ένα σκοτεινό, μελλοντολογικό μελόδραμα με νουάρ υφή, όπου ο έρωτας παλεύει να επιβιώσει μέσα σε καθεστώς επιτήρησης και εσωτερικής ασφυξίας. Ο Μάριος Τσάγκαρης χτίζει έναν κόσμο υπαρξιακό και σφιχτό, όπου η εξουσία δεν είναι μόνο κοινωνική· είναι και βαθιά προσωπική.
Η σκηνοθεσία του Λευτέρη Παπακώστα διατηρεί την αίσθηση εγγύτητας με το κοινό, χωρίς να στηρίζεται σε εξωτερικά ευρήματα. Η ατμόσφαιρα club-καμπαρέ λειτουργεί περισσότερο ως υπόγειο ρεύμα παρά ως επιφανειακό παιχνίδι, δημιουργώντας μια εμπειρία αισθησιακή αλλά και υπαρξιακά φορτισμένη.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών αποτελούν βασικό άξονα της παράστασης. Με ένταση, πειθαρχία και εσωτερικό ρυθμό, αποδίδουν τις ρωγμές των χαρακτήρων χωρίς υπερβολές. Οι ματιές, οι παύσεις, η σωματικότητα γίνονται φορείς νοήματος, κρατώντας την ισορροπία ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ονειρική διάσταση του έργου.
Το «LO» δεν φωνάζει· σε πλησιάζει αργά και σου ψιθυρίζει κάτι ανήσυχο για τον έρωτα και την ανάγκη ελέγχου. Κι αυτό το ψίθυρο τον κουβαλάς φεύγοντας.
Add Comment