Λαμπρά Συνθέματα στη Ζοφερή Ατμόσφαιρα του Αναστάσιου Στέφου»
«Στο μέτωπό μου δεν επόθησα
Δάφνης χρυσόδετο στεφάνι:
Της χλόης το ταπεινό στεφάνωμα
Στον ίσκιο μιας ελιάς- μου φτάνει.»
Η ποιητική αυτή συλλογή του Γ. Δροσίνη με τον ερεθιστικό και οξύμωρο τίτλο Φωτερά Σκοτάδια, κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1915 από τον εκδοτικό οίκο Ι.Ν. Σιδέρη, αποκλειστικό εκδότη του λογοτεχνικού έργου του ποιητή, από τις αρχές του αιώνα, πραγματοποιώντας έκτοτε και δύο άλλες εκδόσεις. Η συλλογή, που περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα στο χρονικό διάστημα 1903 ως 1914, είναι η πρώτη που ανοίγει τον κύκλο του δεύτερου τόμου των Απάντων του Δροσίνη, στον τόμο εμπεριέχονται και οι συλλογές Κλειστά Βλέφαρα, Πύρινη Ρομφαία-Αλκυονίδες, Θα βραδιάζει που ανήκουν στην περίοδο της ωριμότητας του ποιητή (1903-1922) και θα ολοκληρωθεί αργότερα με τον τρίτο τόμο και τις συλλογές: Λαμπάδες, Είπε, Φευγάτα Χελιδόνια, Σπίθες στη Στάχτη (1923-1940).
Στην παρούσα έκδοση περικλείονται 136 συνθέματα, με ποικιλία ρυθμών και μέτρων, στίχους ηχηρούς και εύκαμπτους, με πολυδιάστατο περιεχόμενο ποιήματα που συγκινούν τον αναγνώστη με τη μουσικότητα, την ακριβολογία, τον συμβολικό χαρακτήρα και τη φιλοσοφική διάσταση, στοιχεία που συνέβαλαν και στη βράβευση της συλλογής με το Εθνικόν Αριστείον των Γραμμάτων και των Τεχνών.
Ο τίτλος της συλλογής υποδηλώνει εμφανώς το φως που κρύβεται στο βάθος του σκότους, ερευνώντας για την αλήθεια των πραγμάτων. Ο ποιητής βρίσκεται ήδη σε ηλικία να διακρίνει την πραγματική αξία της ζωής και να μένει έκθαμβος από τη μάταιη δόξα. Έτσι, η συλλογή αρχίζει με το πρώτο ποίημα Ω θαλασσοθεμέλιωτα και την επιφωνηματική αποστροφή του ποιητή προς τα έωλα μεγαλεία, που καλύπτονται από την αχλύ του ονείρου, με διάσταση μεταφυσική.
« Από τότε , που κουράστηκα γυρεύοντας
Έμαθα να βρίσκω δίχως να γυρεύω.
Από τότε, που με πόδισ’ ένας άνεμος,
Μ’ όλους τους ανέμους ταξιδεύω.
Σε κάμπους χαμηλούς μη στέκεσαι,
Μην ανεβαίνεις στα μεγάλα τα ύψη:
Βλέπει κανείς τον κόσμο ομορφότερο
Χωρίς να στρέψη απάνω ούτε να σκύψη…»
Παράλληλα, στο ακροτελεύτιο ποίημα με τον αμφίσημο τίτλο του θανάτου και της τέχνης, Για να μας πάρει, προβάλλει τα όνειρα για τη ζωή και την ποίηση, με τα γενεσιουργά όπλα της φαντασίας. Ο ποιητής πιστεύει ότι με την τέχνη νικάς ακόμη και το θάνατο και παραμένεις υψηλά φωτεινός και φέγγεις ανάλογα με τις δυνάμεις σου.
Συνοψίζοντας, μια ομορφιά που προσδίδει στη συλλογή ιδιαίτερα συμβολικό χαρακτήρα και δίνει στον Δροσίνη το χαρακτηρισμό του « φιλοσοφικού». Η συλλογή υποδηλώνει το φως που κρύβεται στο βάθος του σκοταδιού, ερευνώντας για την αλήθεια των πραγμάτων. Ο Δροσίνης βρίσκεται ήδη σε ώριμη ηλικία να διακρίνει την πραγματική αξία στη ζωή και να μη θαμπώνεται από τη μάταιη δόξα. Μια σεμνότητα και ταπεινότητα που τον διέκριναν σε όλη την πνευματική δημιουργία, που σφραγίζεται έντονα από τα διαχρονικά του διδάγματα που διατηρούν αμείωτη τη μνήμη του ποιητή.
~Ευφροσύνη Λούζη~
Add Comment