Η σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Γ. Μαύρου προσεγγίζει την Ερωφίλη με μια καθαρότητα σχεδόν τελετουργική. Αφαιρεί το περιττό και κρατά τον πυρήνα του έργου γυμνό και εκτεθειμένο — εκεί όπου η εξουσία, η βία και ο έρωτας συγκρούονται χωρίς διαφυγή. Η επιλογή να αναδειχθεί η έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία δεν λειτουργεί επιφανειακά ή «επίκαιρα» με τη φτηνή έννοια· αντίθετα, μοιάζει να αναδύεται οργανικά μέσα από το ίδιο το σώμα της τραγωδίας, σαν μια πληγή που υπήρχε πάντα, απλώς τώρα φωτίζεται πιο ωμά.
Ο ρυθμός της παράστασης υπηρετεί αυτή την αίσθηση μοιραίου: δεν βιάζεται, αλλά βαραίνει. Σαν να κυλά χρόνος πυκνός, σχεδόν ασήκωτος, οδηγώντας αναπόδραστα στην καταστροφή. Η σκηνοθεσία δείχνει εμπιστοσύνη στον λόγο του Γεώργιου Χορτάτση,χωρίς όμως να τον αφήνει να γίνει μουσειακός — τον φέρνει κοντά, επικίνδυνα κοντά, στο σήμερα.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών κινούνται σε υψηλό δραματικό τόνο, με έντονη σωματικότητα και εσωτερική ένταση. Ο Φιλόγονος αποδίδεται ως μια μορφή σχεδόν θηριώδης, όπου η εξουσία δεν είναι απλώς χαρακτηριστικό αλλά αρρώστια που διαβρώνει τα πάντα. Η Ερωφίλη δεν μένει μια παθητική ηρωίδα· φέρει μια εύθραυστη αλλά επίμονη αξιοπρέπεια, που κάνει την πτώση της ακόμη πιο σπαρακτική. Ο Πανάρετος, από την άλλη, ενσαρκώνει εκείνη τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην αρετή και την τραγική αφέλεια.
Συνολικά, οι ηθοποιοί λειτουργούν σαν σώμα ενιαίο, σχεδόν χορικό, χτίζοντας μια ατμόσφαιρα όπου ο λόγος δεν απαγγέλλεται απλώς — βαραίνει, πληγώνει, αφήνει ίχνος.
Κι έτσι, η παράσταση δεν στέκεται απλώς ως μια αναβίωση ενός κλασικού έργου· μοιάζει περισσότερο με μια σκοτεινή υπενθύμιση ότι η τραγωδία δεν ανήκει στο παρελθόν — απλώς αλλάζει πρόσωπα.
Add Comment