Το Μεγάλο μας Τσίρκο, του διαχρονικού Ιάκωβου Καμπανέλλη, επιστρέφει στη σκηνή του Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια, και μετατρέπεται σε μια εμπειρία που δεν περιορίζεται σε πρωταγωνιστές — αλλά απλώνεται σαν κύμα σε ολόκληρο τον θίασο.
Η δύναμη της παράστασης κρύβεται ακριβώς εκεί: στη συλλογικότητα. Σ’ ένα σύνολο ηθοποιών που λειτουργεί με ρυθμό, ακρίβεια και πάθος, υπηρετώντας έναν κοινό παλμό. Κάθε πρόσωπο, μικρό ή μεγάλο, γίνεται κομμάτι αυτού του ζωντανού μωσαϊκού της ιστορίας.
Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος ξεχωρίζει, με μια ερμηνεία που μοιάζει να έχει γραφτεί πάνω του — με ένταση, ακρίβεια και μια εσωτερική φλόγα που δεν σβήνει στιγμή.
Η Ελεονώρα Ζουγανέλη, σε έναν ρόλο-πρόκληση, στέκεται με αξιοπρέπεια και δύναμη. Η φωνή της — καθαρή, εκφραστική και βαθιά — δεν συνοδεύει απλώς τη δράση, αλλά την απογειώνει. Σε στιγμές, γίνεται η ίδια η ψυχή της παράστασης. Καθηλωτική.
Όμως, αξίζει να σταθεί κανείς και στους υπόλοιπους ηθοποιούς, που με συνέπεια και ενέργεια στηρίζουν την παράσταση από άκρη σε άκρη. Με συνεχείς εναλλαγές ρόλων, με σωματικότητα, με χιούμορ και δραματικότητα, δημιουργούν ένα σύνολο δεμένο, που δεν αφήνει κενά. Είναι από εκείνες τις φορές που δεν υπάρχουν «δεύτεροι» ρόλοι — μόνο διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας ιστορίας.
Η σκηνοθετική ματιά του Ζούλια στήνει έναν κόσμο «θεάτρου μέσα στο θέατρο», με ρυθμό ζωντανό και παλμό που δεν αφήνει τον θεατή να αποστασιοποιηθεί.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια εντυπωσιάζουν με την πληρότητα και τη φροντίδα τους, δημιουργώντας ένα οπτικό σύμπαν που υπηρετεί απόλυτα τη διαδρομή των εποχών.
Καθοριστικό ρόλο παίζει, φυσικά, η μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου. Τα τραγούδια, ερμηνευμένα από ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής, δεν λειτουργούν ως διαλείμματα — αλλά ως αφηγηματικές κορυφώσεις. Είναι οι στιγμές που το συναίσθημα ξεχειλίζει και βρίσκει φωνή.
Αυτό που κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει, όμως, δεν είναι μόνο η αισθητική της αρτιότητα. Είναι η τόλμη της να μιλήσει για όσα πονάνε. Για έναν λαό που συχνά μοιάζει να επαναλαμβάνει τα λάθη του. Για μια ιστορία που δεν είναι ποτέ εντελώς παρελθόν.
Είναι από εκείνες τις παραστάσεις που δεν τις βλέπεις απλώς. Τις κουβαλάς μαζί σου φεύγοντας.
Add Comment