Η σκηνική μεταφορά του 1984 από τον Γιώργο Παπαγεωργίου μοιάζει με μια τελετουργία έντασης: ένας ηθοποιός, πολλαπλές φωνές, κι ένας κόσμος που καταρρέει μέσα του. Η επιλογή του solo performance δεν είναι απλώς σκηνοθετικό εύρημα· είναι δήλωση — ο άνθρωπος μόνος απέναντι σε ένα σύστημα που μιλά παντού και πάντα.
Η μουσική παρουσία επί σκηνής λειτουργεί σαν παλμός: άλλοτε υπόγειος, άλλοτε σχεδόν απειλητικός, ντύνει την αφήγηση χωρίς να την πνίγει. Δημιουργεί ένα ηχητικό σύμπαν που θυμίζει πως ο φόβος δεν φαίνεται πάντα — ακούγεται.
Συνοπτικά είναι μια παράσταση πυκνή, σωματική και πολιτικά φορτισμένη. Δεν χαϊδεύει — σε κοιτάζει κατάματα και σε ρωτά, σχεδόν ειρωνικά:
πόση αλήθεια αντέχεις πριν την πεις «ψέμα» για να σωθείς;
Add Comment